مقدمه آن گاه كه خداوند متعال مقامات و منازلى را به ائمّه اطهار عليهم السلام عنايت مىكند ؛ اين فراز نقش ائمّه عليهم السلام را در برابر اين همه مقامات با « فاء » تفريع بيان مىنمايد . در اين فراز در دو جهت اساسى بايد بحث بشود . 1 . مدلول كلّى فراز . 2 . نكاتى كه در هر يك از جمله‌ها وجود دارد . همه مقاماتى كه از ناحيه خداوند متعال به ائمّه اطهار عليهم السلام عنايت شده افعالى است كه به خداوند متعال مستند است ؛ مانند « اجتباكم ، اختاركم ، اصطفاكم وهداكم و . . . » . اين‌ها مقامات جليله و مناصب عظيمه‌اى است كه خدا به ائمّه اطهار عليهم السلام عنايت كرده است ، آن بزرگواران در مقابل اين مقامات چه كارى بايد انجام دهند و چه كار كردند ؟ اصولًا اگر به افراد بشر مقامى داده شود چه مىكنند ؟ و اگر كسى داراى يك مقام دنيوى بشود چه حالى پيدا مىكند ؟ ! ! خداوند در قرآن مجيد مىفرمايد : « كَلَّا إِنَّ اْلإِنْسانَ لَيَطْغى * أَنْ رَآهُ اسْتَغْنى » ؛ « 1 » هرگز چنين نيست كه انسان حق شناس باشد و مسلّماً موقعى كه خود را بىنياز ببيند سركشى مىكند .

--> ( 1 ) . سوره علق ( 96 ) : آيات 6 و 7